De up’s en down’s van mijn prille moederschap.

Het is al eventjes geleden dat ik een blog plaatste. Meestal schrijf ik mijn blogs overdag als Juliette haar dutje doet maar die zijn de laatste twee weken zo kort en/of schaars dat het er gewoon niet van is gekomen. Ach ja, hoort er ook bij zeker.

Nu ik voor het eerst echt Moederdag vier is het een goed moment om eens terug te kijken naar mijn eerste 10 maanden als mama. (15 augustus is het in Antwerpen ook mamadag en daar doen we meestal ook aan mee maar vorig jaar was was ik nog maar één maandje mama en wat wist ik toen al veel van het moederschap.)

Als je mij vroeger vroeg wanneer ik kinderen wilde was het antwoord: ‘Zo snel mogelijk’. Mijn moedergevoel is altijd heel groot geweest, heb ook jaar en dag gebabysit en heb dan ook nog een job met kleine kinderen. Een kind krijgen en opvoeden was dus een eitje voor mij, of daar ging ik toch van uit.

Nu dat krijgen was geen probleem, Juliette was niet echt gepland omdat we nog met onze verbouwingen bezig waren en nog altijd bij mijn ouders woonden. Met een bang hartje heb ik Wim verteld dat ik zwanger was maar toen hij eigenlijk positief reageerde kon mijn angst plaats maken voor blijdschap, liefde en leuke vooruitzichten. Wij kregen een baby’tje! Mijn zwangerschap is eigenlijk vrij vlot verlopen. Tegen het einde had ik wel wat last van een te hoge bloeddruk en was ik ook echt wel klaar om een baby te krijgen. Gelukkig kwam Juliette al op 39 weken en moest ik niet nog langer wachten.

Mijn bevalling zelf zou ik ook zo over doen, ik kan alleen maar met een positief gevoel daarop terug kijken! Misschien schrijf ik rond Juliette haar eerste verjaardag nog wel een blog over mijn bevallingsverhaal. (Kwestie van aanstaande mama’s te vertellen dat er echt ook wel leuke bevallingen bestaan…Haha!) 14 Juli ben ik dus mama geworden van ons dotje, en dat was ze ook echt wel hoor. Hoewel ik vond dat ze de eerste dag nog wel een opgezwollen lijfje had van in het vruchtwater te liggen vond ik het toch al een prachtexemplaar. Wat was ik blij dat de rest van de wereld, of toch mijn wereld dat ook vond. Want geef toe, dat is toch wat je wil horen als mama.

fullsizeoutput_dae

Hoewel ik het toen niet besefte kan ik nu wel zeggen dat ik de eerste maanden als nieuwe mama echt niet helemaal op de roze wolk zat waar ik op had willen zitten. Ik wilde heel graag borstvoeding geven maar moest die al na 10 dagen staken, wat me wel een beetje een minderwaardig gevoel als mama gaf. Ik kon mijn kind niet geven wat het nodig had. Misschien ook dat ik daarom het overgebleven zakje moedermelk in de diepvriezer zo koester, omdat ik heel blij ben dat ik het toch 10 dagen heb volgehouden. Naast borstvoeding die niet lukte zaten we met nog een voedingsprobleem. We konden er echt de klok op zetten, 2u na haar pap kreeg Juliette altijd huilbuien en verkrampte ze helemaal. Het deed me echt pijn om haar zo te zien. We dachten eerst krampjes, dan misschien dat het aan de pap lag, of was ze toch in een groeispurt? Eer we dus wisten dat we met verborgen reflux te kampen hadden waren we al veel verder. Gelukkig waren we met aangepaste pap en een paar bezoeken aan de osteopaat snel geholpen, of was het toch onder controle.

Nog een domper op onze feestvreugde was dat na een week of twee, Juliette een blauw plekje op haar neus kreeg en een plek op haar been die alleen maar toe namen. Het verdict waren hemangiomen, ook beter bekend als aardbeivlekjes. Een onschadelijk kluwen van bloedvaatjes die in het eerste levensjaar toenemen om dat tegen een jaar of 7 volledig terug te verdwijnen. Toen ik dat te horen kreeg voelde ik me weer tekort gedaan als mama omdat mijn dochter iets mankeerde. Want hoewel ze voor mij altijd perfect zal zijn, had ik er heel veel moeite mee dat andere mensen haar niet perfect zouden vinden. Want draai het hoe je wil, onze samenleving is toch hard op dat vlak. Omdat één van de hemangiomen zich in de neus van Juliette bevond werd er toch aangeraden om medicatie op te starten. Er was kans dat anders haar neusgat zou dichtgroeien en zo ook haar ademhaling moeilijker werd. Er werd dus medicatie opgestart, niet zonder risico’s want het is een medicijn dat zowel de bloeddruk als de hartslag kan verlagen. Gelukkig reageerde Juliette er goed op en zie je er ondertussen bijna niets meer van. Ook is ze ondertussen na een half jaar van haar medicijnen af en wij dus ook van onze maandelijkse ziekenhuisbezoeken.

fullsizeoutput_db1

Veel zorgen, zo kan ik de eerste maanden van mijn mamaschap het best omschrijven. Want hoewel ik super blij was met mijn pasgeboren baby’tje en ook echt wel genoten heb van de momenten die we samen hadden, heb ik ook wel het gevoel dat ik me er een beetje heb doorgesleept, zoekende naar wat juist was, wat hoorde, wat goed voelde. En ik moet zeggen dat ik op sommige momenten nu nog steeds zoekende ben maar ik denk dat ik daar gewoon beter ben mee leren omgaan.

En zo zie je maar, hoe ook ik heb gestruggeld met het beginnende moederschap. Helemaal geen eitje dus, mama zijn is hard werken, er is geen knopje dat je zo maar even kan uitzetten, je bent fulltime mama en dat voor de volle 100% en ik zou het voor geen geld van de wereld anders willen. Elke keer ze iets nieuw kan, heb ik tranen van trots in mijn ogen en elke keer als ze iets gek doet lach ik mee. Mama zijn is niet altijd even gemakkelijk maar iets heerlijker als dit bestaat er niet!

Toch even een kort applausje voor diegene die gelezen hebben tot het einde, het kwam er allemaal zo vlot uit dat ik niet echt kon stoppen.

Oh ja, ik kreeg gisteren al een vroeg moedersdagcadeautje. Juliette heeft voor het eerst ‘mama’ gezegd. Niet bewust en al helemaal niet gericht naar mij maar het was wel voldoende om deze mellow-mama in tranen te krijgen! Oh, wat hou ik toch van dat kind!

fullsizeoutput_daa

Fijne Moederdag aan alle mama’s!

Liefs,

9 thoughts on “De up’s en down’s van mijn prille moederschap.

  1. Mooi verhaal! Wat leuk dat ze mama zei precies op moederdag, hoe leuk is dat! En nu opmaken voor haar eerste verjaardag.. wat gaat het snel toch!

  2. Het eerste jaar met een kindje is behoorlijk heftig. Ook als Papa zijnde komt er heel veel op je af. Fijn dat het nu zo goed gaat en ze ook al Mama heeft gezegd (tot grote vreugde was het eerste woordje bij beide zoons Papa 😏)

  3. Een eerste jaar is zo heftig als mama. Ik vond persoonlijk dat ik na een jaar pas uit een soort winterslaap geraakte en terug mezelf werd. Nu bij mijn 2de ben ik precies na een dag al terug in orde:p

  4. Leuk geschreven! Veel is herkenbaar hoor, als ik nu terugkijk op dat eerste jaar en waar ik me allemaal wel of niet druk over heb gemaakt… Je wilt het beste doen voor je kindje alleen heb je geen idee wat dat beste is soms, haha. Moederschap is zo verwarrend. Maar gelukkig krijgen we er ook veel voor terug ;).

Geef een reactie