10 maanden Juliette in ons leven

Ik kan er echt niet meer onderuit… mijn baby is bijna geen baby meer. Nog twee maanden en ze is al een peuter. Ik val in herhaling maar hoe kan het nu in godsnaam zo snel gaan? Het was precies gisteren dat we haar mee naar huis mochten nemen van het ziekenhuis. Zo een klein, fijn, kwetsbaar baby’tje. Iets wat je nu helemaal niet meer kan zeggen!

Juliette is deze maand weer heel wat groter geworden. Niet echt in lengte (want volgens de kinderarts is het niet echt een grote) maar zeker wel in haar kunnen en doen. Haar ‘woordenschat’ is weeral heel wat letters rijker en zo kan ze nu ook mama en papa zeggen. Tot mijn grote spijt nog niet bewust maar daar gaan we nu op beginnen oefenen natuurlijk…vooral dan op mama! 😉 Maar het is nog altijd heel schattig om te zien hoe ze tegen zichzelf aan het praten is. Ook zelf zingen vindt ze heel leuk, zo zingt omi vaak een toonladdertje en zingt zij het na, of probeert dat toch. Of Juliette een muzikaal wonder wordt zoals omi hoopt valt nog af te wachten maar het is in ieder geval wel heel guitig om te zien.

Waar ik me vorige maand nog een beetje druk om maakte was het kruipen. Dit doet ze nog steeds niet maar ik heb het wel wat losgelaten. Ze kan zichzelf achteruit duwen en als ze echt iets wil hebben geraakt ze er wel, al kan je het niet echt kruipen noemen. Het lijkt eerder iets op een slangenpas. Wat ze ondertussen wel helemaal onder de knie heeft is het optrekken aan onze handen of iets wat ze kan vastgrijpen. Onze rustige baby is dus ook niet meer langer want ze probeert overal op te klauteren zodat ze recht kan staan. Want dat is wat ze nog het liefst van allemaal doet, gewoon op haar twee benen staan. Juliette heeft nu wel altijd al hele sterke benen gehad dus mijn gok is dat ze toch eerder zal stappen als dat ze degelijk kruipt. Uit zichzelf zet ze ook al wel eens een stapje maar als ze dan eens aan mijn handen staat en ik begeleid haar stapt ze eigenlijk al heel flink. Het is dan ook super om te zien hoe haar ogen stralen van trots als ze een paar stapjes zet. We gaan haar nog geen hele afstanden laten stappen aan de hand want dat lijkt me ook niet zo gezond maar omdat ze het zo leuk vindt laten we haar toch elke dag haar tourtje doen.

Met dit warme weer hebben we ook al een paar keer gezwommen deze maand en we zijn ook nog eens naar de motorcross gaan supporteren voor nonkel Stan. Gelukkig houdt ze haar koptelefoon goed op haar hoofd en vindt ze het ook echt fascinerend om te zien. We zijn ook nog eens eendjes gaan vissen op de kermis, tot groot jolijt van mama natuurlijk want ik vind het toch ook heel leuk om te zien!

Kortom is er weer heel wat gebeurt in het jonge maar zo rijk gevulde leventje van onze kleine prinses. Het is echt weer een plezier om haar elke keer te zien evolueren en groeien naar een eigen persoontje. Een persoon die weet wat ze wil, een serieus karaktertje heeft en in alles plezier zoekt. Heerlijk om hier van getuige te mogen zijn!

Liefs,

Geef een reactie